मन-एक उनाड पाखरू

निसर्गाचे सानिध्य हे ,
किती वेड लावते या मना ,
ताल छेडून सुरांची ते,
सजवते सरगम या मना ,
मिलिंद ...

काय   डौलाने  झुलतेय  ग

ती नथ तुझ्या नाकात

सौंदर्य  तर  खुलतेय  ग

पण अडथळा का प्रेमात

मिलिंद आग्रे

 

नमस्कार मित्र आणि मैत्रिणींनो 

मला जॉईन करा फेसबुक वर 

या id ne सर्च करा

 

धन्यवाद 

मिलिंद आग्रे 

असा कसा खेळ झाला नशिबाचा ,

आज आसवे कोसळतायत बेभान ,

आहे का कोणी गिर्हाईक मित्रांनो ,

या पाखराच मन ठेवायचं गहाण  ...

मिलिंद आग्रे ...

सांज वेडी खुळी सरणार रे ,
मावळत जाणार हा प्रकाश ,
खुलणार नभी त्या चंद्रमा ,
फक्त काही क्षणांचा अवकाश ..
मिलिंद आग्रे ...

आकाशी सप्तरंगी ईंद्रधनुष्य,

तुझ्या प्रत्येक भेटित नवा हर्ष,

तुझा तो घायाळ करणारा कटाक्ष,

तुझा तो चोरुन मिळणारा स्पर्श...

तुझ्या गालावरची ती खळी,

जणु ते मन माझे जाळी,

नाक तुझे ते चाफेकळी,

न उमललेली तु नाजुक कळी...

गुलाबाच्या पाकळ्यासारखे ओठ लाल,

हरणीसारखी नखरेल चाल,

रुपाला तुझ्या सोने तुच आवर घाल,

मादक नजर तुझी करी जिवाला घायाल...

तुझा तो तोरा, डौलदार थाट,

सुडौल बांधा, रेशमी असा हात,

शरिराचा जणु वळणदार घाट,

न उलगडणारि तु एक पायवाट...

तुझे ते सुंदर पाणीदार डोळे,

पावसात चिंब शरिर भिजलेले,

उगाच पाय घसरेल कि काय पण,

मी स्वतःच स्वतःला सावरले...

तुझ्या पायातले ते पैंजण,

कानात झुमके, हातात कांकण,

जणु मथुरेच्या बाजाराला,

निघालेली सुंदर तु गवळण...

सोने फक्त तूच मला म्हणाली,

म्हणुन मी ही कविता रचली,

हा कवितेचा छोटा प्रयत्न पाहुन,

खुलेल का गं तुझ्या ओठांची लाली...

माझा हा पहिलाच प्रयत्न कवितेचा,

मान राखुन आपल्या या प्रेमाचा,

खरचं खुप प्रेम केलय तुझ्यावर मी,

सांग सोने साथ देशील का कायमचा...

सांग सोने साथ देशील का कायमचा...

सांग सोने साथ देशील का कायमचा...

मिलिंद आग्रे

ते आता तुझे झाले आहे ,

माझ्यासाठी श्वास घेणे ,

त्याने कधीच सोडले आहे . . .

मिलिंद आग्रे

तिच्या गोड गुलाबी ओठांचा मधुर रस  ,

 माझ्या शरीरात असा काही भिनलाय ,

काय सांगायचं तुम्हाला सवंगड्याहो ,

या पट्ठ्याने आता चहा प्यायचाच सोडलाय ...

मिलिंद आग्रे

सखे तू पावसात भिजत आहे ,

म्हणून पावसाला पण राहवले नाही ,

तुला चिंब चिंब भिजवायचे म्हणून ,

त्याने हि बरसायचे थांबवले नाही . .

मिलिद आग्रे ...

तिच्या हातातल्या बांगड्याची छनछन ,

 

माझ्या कानात घर करून गेली  ,

 

तिचे चिंब भिजलेले रूप पाहून ,

 

स्वर्गाची अप्सरा हि लाजून गेली ...

मिलिंद आग्रे ...

त्या पहिल्या रिमझिम अशा धुंद पावसात ,

मला तुझ्या मिठीत चिंब चिंब भिजायचंय ,

आणि भिजता भिजता तुझ्या नकळत मला ,

तुझ्या ओठांवरचा थेंब माझ्या ओठांनी टीपायचंय . . .

आकाशी काळे ढग जमा झालेले असेल ,

मस्त असा थंड गार वारा वाहत असेल ,

अशा या रम्य संध्याकाळी ,

हातात चहा आणि आठवणीत फक्त तीच असेल 

आता तुम्हीच थोडा विचार करा ,

किती सुंदर ती संध्याकाळ असेल . . .

 

का जाणो आत्ताच नकळत तुझी आठवण आली
जशी उन्हाळ्यातच अवकाळी पावसाची सर आली
मी अलगद स्पर्श केला त्या सरींच्या टपोर्या थेंबांना
तर त्या प्रत्येक थेंबात मला तुझी छबी नजर आली ...

 

खूप सहजतेने कोणावर हे मन जडत ,
पण ते तिला सांगण खूप जड जात ,
घेवून जाते प्रेम अशा एका वाटेवर ,
जेथून माग फिरन खूपच अवघड असत  . . .

सर्वांना गुढीपाडवा आणि नववर्षाच्या हार्दिक शुभेच्छा ....
हे नवीन वर्ष तुम्हा सर्वांना आनंददायी
आणि सुख - समृद्धीचे जावो हीच सदिच्छा ..

 

 

सौंदर्य पाहून कधीच प्रेम होत नाही ,
कारण ते आज आहे उद्या नसेल ,
त्यासाठी एकमेकांवर विश्वास हवा ,
कारण तोच आयुष्यभर सोबतीला असेल ...

आयुष्याचा जास्त विचार करू नये ..
प्रेमात परीणामांची पर्वा करू नये ..
असे एका साथीदाराला अंधारात ठेवून ..
दुसरयाशी आपले सुत जुळवू नये ...

तू नाही आलीस ,तुझी आठवण येऊन गेली ..
तुला भेटण्याची आता इच्छाच नाही राहिली ..
तरी पण भास झाला मनाला ,वाटले कि तू आली ..
पण दार उघडून पाहतो तर काय ,
त्या खट्याळ वारयानेच माझी मस्करी केली ......

खूप आस होती ग तुला एकदा तरी भेटण्याची
माझ्या मनातल्या भावना तुला सांगण्याची
निदान मी मेल्यावर तरी मला गळ्याशी लाऊन रड
खरच खूप इच्छा होती तुला गळ्याशी कवटाळण्याची .

मथुरेच्या गवळणीच्या घोळक्यात ...
मला साजेशी एक गवळण शोधतोय ...
उधळेन माझ्या सावल्या रंगावर गुलाल ..
अशी सुंदर एक राधा शोधतोय ...
* धुळवड च्या हार्दिक शुभेच्छा *

रुसण्याच्या आधी मनवू कसे ते शिकव
रडण्याच्या आधी हसवू कसे ते शिकव
जर जायचेच असेल माझ्यापासून दूर
तर तुझ्याविना जगू कसे ते शिकव ....

जीवनाकडून कुठल्याच अपेक्षा ठेवू नका,
कारण अपेक्षा असूनही,
जर का ती गोष्ट आपल्याला मिळाली नाही.
तर आपले मन दुखावले जाते,
आणि जर,अपेक्षा न ठेवता काही मिळाले तर,
त्यातून मिळणारा आनंद हा अफलातून असतो

 

 

तुझ्या गालावर आलेली केसांची बट ,
मला खूप जळवून सोडते ,
वेटोळे घेत घेत का होईना ,
ती तुझ्या गुलाबी गोबर्र्या गालाला ,
क्षणासाठी स्पर्श करून जाते ...

सारी पाखरे आकाशात उडत असताना ,
वेडा बदक का पाण्यात तरंगतो ,
सारे जग झोपले असताना ,
तेवढा मीच का रात्र-रात्र तिच्या ,
आठवणींमध्ये झुरतो .....

माझ्या मनातले गुपित तिला सांगू शकत नाही ,
अन न सांगता सुद्धा राहू शकत नाही ,
हे देवा असे काहीतरी कर कि ,
ती स्वतः येऊन म्हणेल मला ,
मीच तुझ्याशिवाय राहू शकत नाही  ...

आसवांचा प्रत्येक थेंब हा मौल्यवान असतो ,
पण याचे महत्व हे ,
स्वतःच्या डोळ्यांत आल्याशिवाय कळत नाही ...

काल रात्री डोळ्यांतून एक थेंब बाहेर आला ..
मी त्याला विचारले तू बाहेर का आलास ते ..
तो मला हसतच म्हणाला कि ..
तुझ्या डोळ्यांत कोणी इतके सामावले आहे कि ..
मला वाटून सुद्धा मी जागा नाही बनवू शकलो.

आयुष्य खूप सुंदर आहे ,

पण त्याला प्रेमरूपी रंगाची गरज आहे ,

आयुष्याला प्रेमाने रंगवून पाहावे ,
खरंच ... या जीवनात प्रत्येकाने ,
एकदा तरी प्रेम करून पाहावे ....

गरम चहाच्या निघणार्या त्या धुरात ..
नेहमी तिचाच चेहरा दिसतो ..
आणि मग तिच्या विचारात रमून गेल्यावर ..
नेहमी माझा चहा थंड होऊन जातो ..

तिच्या विचारांनी सवड मिळत नाही ,
एक क्षण सुद्धा वेळ मिळत नाही ,
तसे तर सगळे मिळाले आहे मला ,
फक्त बघायला तिचा मुखडा मिळत नाही ...

इथे प्रत्येकाच्या मनात दु:ख लपलेले असते ...
फरक असतो तो फक्त व्यक्त करण्यात ..
काहीजण ते डोळ्यांत लपवतात ..
तर .. काहीजण ते आपल्या हास्यात ..

पाण्याची खरी चव ,
तहान लागल्याशिवाय कळत नाही ..
आणि ..
खर्या प्रेमाची जाणीव हि ,
एकटे असल्याशिवाय कळत नाही ..

तुझा तो सुंदर चेहरा पहिला कि ,
मनाला खूप हायसे वाटत ,
ओठ दातात दाबून लाजलीस कि ,
तुझ्यावरच प्रेम अजून उफाळून येत ...

सवय आहे मला तिची आठवण काढण्याची ,
या डोळ्यांना फक्त तिचे रूप पाहण्याची ,
खरच खूप प्रेम आहे माझे तिच्यावर ,
पण तिला मात्र सवय आहे मला सतावण्याची  ...

अंगणात असताना आकाशी चंद्र दिसला ,
त्याला मन भरून पाहतो न पाहतो तोच ,
तो ढगांआड जाऊन लपला ,
वाट पाहत बसलो ते ढग सरकण्याची ,

आठवणीच्या हिंदोल्यांचा थेंब बनून येईल ,
हृदयात तुझ्या घर करून जाईल ,
फक्त मनापासून आठवण काढ कधी ,
अमावस्या जरी असली ना तरी ,
पौर्णिमेचा लखलखता चंद्र बनून येईल ...

देवाने मला एक पुस्तक बनवले असते ..
ते वाचण्यासाठी फक्त तिला बनवले असते ..
ती ते वाचता वाचता झोपी गेली असती ..
त्या बहाण्याने का होईना तिने काही क्षणासाठी ..
मला गळ्याशी कवटाळले असते ...

देव पण न जाणो कोठून कसे नाते जुळवतो ,

अनोळखी माणसाला हृदयात स्थान देऊन जातो ,

ज्यांना आपण कधी ओळखत हि नसतो ,

त्यांना पार जीवाचे जिवलग करून ठेवतो ..

एक स्वतंत्र असे मन तर सर्वांकडे असते ..

तरी त्या मनाचा कोणावरही विश्वास नसतो ..

माणूस कितीही कमनशिबी जरी असला ..

तरी तो कोणा एकासाठी नक्कीच खास असतो ..

नाती तर सर्वच मौल्यवान असतात ..
पण याला खरे रूप तर काहीच जन देतात ..
एक छोटे मन तर सर्वांनाच असते ..

पण या मनात फक्त काहीच जन घर करतात ..

कदाचित हे जीवन इतके सुंदर असते ,

कि आपल्याला हवे ते मिळाले असते ,

म्हणायला तर सर्व आपलेच आहेत ,

पण कुणी असे हवे होते कि ..

ज्याला आपल्या मनातले उमगले असते ...

मनात विचार केला असा कि ,

तिला कायमचे विसरायचे ...

पाहून सुद्धा न पाहिल्यासारखे करायचे ..

पण काय करू मी तरी ..?

जेव्हा जेव्हा आला तिचा चेहरा समोर ..

वाटते आता थोडे बघून घ्यावे ,

पण नंतर मात्र नक्की विसरायचे ..

प्रेम म्हणजे काय हे ?

कधी कुणाला कळलेच नाही ,

छोटे से कोड ते ,

पण कधी कुणाला उलगडलच नाही...

माझ्या डोळ्यात जे लिहिले आहे ,

ते खोडू तरी कसे ,

कोणी सांगेल का ?

तिला विसरू तरी कसे ?

जागता जागता स्वप्न पाहतो जिचे  ,

तिच्याशिवाय दुसरी कुणाचे

स्वप्न रंगवू तरी कसे  ?????

करायचे असेल प्रेम तर

कोणा एकीवरच असे करा कि  ,

परत प्रेम करण्याची गरज राहणार नाही ,

ती पाहेन हळूच वळून एकदा कि ,

या जीवनाकडे परत

कुठलीच अपेक्षा राहणार नाही ..

मलाही वाटत होतो ,

तिच्या प्रेमात पडाव ,

तिच्या हृदयाच्या कोपर्यात ,

माझे बस्तान मांडाव ...

मन हे शेवटी मन असत  ...

आकाशात उडणार एक उनाड पाखरू असते ...

आज हिच्यावर तर उद्या तिच्यावर जाऊन बसत ..

पण नेहमी असच का घडत असत ...

जिच्यावर आपले मन बसत ...

तीच मन आधीच कुणावर तरी बसलेले असत ...

ठाण मांडून ..